زهره یادت هست، یک روز دفتر شعرام اوردم دانشگاه کلی با هم وقت گذاشتیم دورش کردیم شاید هیچ وقت ذوق شعر و شاعری نداشتم حتی نوشتن هم(ولی حداقل جز دوستارای شعر که هستم). دو هفته پیش تلویزیون یک تئاتری گذاشته بود اسمش یادم نیست جمعه بعد از ظهر می داد داستان یک دکتر مبارز و دخترش و یک عشق کهنه بود انتهاش هم یک شعر قشنگ برای تیتراژ آخرش می خوند .

کی رفته ای ز دل که تمنا کــنم ترا ؟

                            کی بوده ای نهفته که پیدا کنم ترا ؟

غیبت نکرده ای که شوم طالب حضور

                                پنهان نگشته ای که هویدا کنم ترا

با صد هزار جلوه برون آمدی که من

                                   با صد هزار دیده تماشا کنم ترا

چشمم به صد مجاهده آیینه ساز شد

                             تا من بیک مشاهده شیدا کنم ترا

بالای خود در آینه چشم من ببین

                             تا با خــــــــــبر زعالـم بالا کنم ترا

مستانه کاش در حرم و دیر بگذری

                           تا قبله گاه مومن و تـــرسا کنم ترا

خواهم شبی نقاب ز رویت بر افکنم

                           خــورشید کعبه ماه کلیسا کنم ترا

گر افتد آن دو زلف چلیپا بچنگ من

                            چندین هزار سلسله در پا کنم ترا

طوبی و سدره گر بقیامت بمن دهند

                             یکـــــجا فدای قامت رعنا کنم ترا

زیبا شود بکار گه عشق کار من

                             هــــر گه نظر بصورت زیبا کنم ترا

رسوای عالمی شدم از شور عاشقی

                           ترسم خدا نخواسته رسوا کنم ترا

با خیل غمزه گر بوثاقم گذر کنی

                                میر سپاه شاه صف آرا کنم ترا 

خیلی قشنگ است مگه نه ؟